Wzorzec rasy

OWCZAREK NIEMIECKI

(Deutscher Schäferhund – German Shepherd Dog)

 

Kraj pochodzenia: Niemcy

Obowiązujący wzorzec opublikowano z datą: 11.08.2010

Użytkowanie: Wszechstronny pies użytkowy, pasterski i służbowy.

Klasyfikacja FCI: Grupa 1 – Psy pasterskie i zaganiające. Sekcja 1 – Psy pasterskie. Wymagają próby pracy.

 

KRÓTKI ZARYS HISTORYCZNY:

Zgodnie z oficjalnymi materiałami, Verein für Deutsche Schäferhunde (SV) e.V. (Stowarzyszenie Owczarka Niemieckiego, w skrócie „SV”), z siedzibą w Augsburgu, w Niemczech, członek Verband für das Deutsche Hundewesen (VDH), jest depozytariuszem wzorca owczarka niemieckiego. Wzorzec ten, powstały na podstawie propozycji, których autorami byli A.Meyer i Max von Stephanitz, przyjęty został na pierwszym Zgromadzeniu Ogólnym SV we Frankfurcie nad Menem w dniu 20tego września 1899 roku. Następne zmiany wprowadzone zostały na 6tym Zgromadzeniu w dniu 28mego lipca 1901 roku oraz 23cim Zgromadzeniu 17tego września 1909 roku w Kolonii, posiedzeniu Komitetu Wykonawczego (Zarządu) i Komitetu Doradczego w Wiesbaden 5tego września 1930 roku, oraz na posiedzeniu Komisji Hodowlanej i Komitetu Wykonawczego 25tego marca 1961. Wszystkie te zmiany zaakceptowane zostały na zjeździe Światowej Unii Klubów Owczarka Niemieckiego (WUSV) w dniu 30tego sierpnia 1976 roku. Dodatkowe modyfikacje wprowadzone zostały na mocy delegacji ustawowej poprzez Komitet Wykonawczy i Komitet Doradczy w dniach 23ci i 24ty marca 1991 roku i na mocy Konwencji Federalnej w dniach 25tego maja 1997 oraz 31ego maja i 1ego czerwca 2008.

 

Planowa hodowla owczarka niemieckiego rozpoczęła się w roku 1899, po utworzeniu SV, przy wykorzystaniu rozmaitych istniejących wówczas psów owczarskich ze Środkowych i Południowych Niemiec; jej celem było uzyskanie doskonałego psa użytkowego. Dlatego już pierwszy wzorzec opisywał nie tylko wygląd, ale i cechy użytkowe psa.

 

WRAŻENIE OGÓLNE:

Owczarek niemiecki jest psem średniej wielkości, o nieco wydłużonej, lecz zwartej sylwetce, dobrze umięśnionym i suchym.

 

WAŻNE PROPORCJE:

Wysokość w kłębie: pies – 60 do 65 cm, suka – 55 do 60 cm.

Długość tułowia jest o 10 – 17% większa od wysokości w kłębie.

 

CHARAKTER:

Owczarek niemiecki musi być zrównoważony, pewny siebie, oddany właścicielowi, łagodny(w sytuacji nie sprowokowanej), czujny i łatwy do wyszkolenia. Cechy te, połączone z odwagą, ciętością i twardością charakteru czynią z niego dobrego psa do towarzystwa, obrońcę, stróża, psa policyjnego i pasterskiego.

 

GŁOWA:

Klinowata, proporcjonalna do tułowia. Jej długość wynosi około 40% wysokości w kłębie. Jest sucha i umiarkowanie szeroka między uszami; nie może być ani ciężka, ani zbyt długa. Czoło, oglądane z przodu i z boku, jest tylko trochę zaokrąglone, bruzda czołowa jest nieznaczna lub zupełnie niewidoczna.

Mózgoczaszka i trzewioczaszka tej samej długości. Szerokość mózgoczaszki mniej więcej równa jej długości, oglądana z góry mózgoczaszka zwężą się równomiernie w kierunku kufy. Stop łagodny, a nie ostro zaznaczony.

Kufa klinowata, szczęki mocne, grzbiet nosa prosty; niepożądany wygarbiony ani wklęsły. Wargi suche, przylegające, ciemne.

 

NOS:

Zawsze czarny.

 

UZĘBIENIE:

Mocne, zdrowe i kompletne – 42 zęby zgodnie z wzorem zębowym. Zgryz nożycowy, to znaczy siekacze górnej szczęki znajdują się ciasno przed siekaczami żuchwy. Zgryz cęgowy, przodozgryz i tyłozgryz są wadliwe. Ustawienie siekaczy w linii prostej i duże odstępy między zębami jest wadliwe. Kości szczęk dobrze rozwinięte, zęby głęboko osadzone w szczękach.

 

OCZY:

Średniej wielkości, kształtu migdała, trochę skośnie ustawione, nie wyłupiaste, możliwie jak najciemniejsze. Oczy jasne, o przeszywającym spojrzeniu niepożądane, gdyż zmieniają wyraz psa.

 

USZY:

Średniej wielkości, stojące, spiczasto zakończone, skierowane małżowinami do przodu i równolegle wobec siebie, mogą być tak ruchu, jak w spoczynku położone płasko do tyłu. Załamania uszu oraz ich obwisłość,jest uznawana za wadę.

 

SZYJA:

Mocna, dobrze umięśniona, bez podgardla. Ustawiona pod kątem około 45 stopni w stosunku do linii grzbietu.

 

TUŁÓW:

Linia górna płynnie przebiega od nasady szyi przez długi i wysoki kłąb i prosty grzbiet do lekko opadającego zadu. Grzbiet średniej długości, mocny, prosty i dobrze umięśniony. Lędźwie krótkie, szerokie, mocne, dobrze umięśnione. Zad długi i lekko opadający, pod kątem około 23 stopni do poziomu, płynnie przechodzi w nasadę ogona.

Klatka piersiowa umiarkowanie szeroka, mostek długi i wyraźny. Głębokość klatki piersiowej wynosi 45 do 48% wysokości w kłębie.

Żebra umiarkowanie wysklepione. Wadliwe są zarówno klatka beczkowata, jak i płaska.

 

OGON:

Sięga co najmniej do stawu skokowego, ale nie dalej niż do połowy długości śródstopia. Noszony szablasto, w ruchu i przy pobudzeniu może być wzniesiony wyżej, ale nie powyżej linii grzbietu. Sierść na spodniej stronie ogona nieco dłuższa. Zabronione są wszelakie zabiegi chirurgiczne, mające na celu korekcje ogona.

 

KOŃCZYNY:

Przednie: Oglądane z każdej strony proste, widziane z przodu – idealnie równolegle.

Łopatka i ramię jednakowej długości, mocno związane z tułowiem potężnymi mięśniami. Kąt w stawie barowym wynosi ok. 90 stopni (doskonale), w praktyce do 110 stopni.

Łokcie nie mogą być wykręcone na zewnątrz, ani do wewnątrz, tak w postawie, jak i w ruchu, ani podstawione pod tułowiem

Podramię proste, suche, dobrze umięśnione, równoległe jedno wobec drugiego.

Śródręcze o długości wynoszącej około 1/3 długości podramienia,nachylone względem niego pod kątem 20 do 22 stopni. Śródręcze zbyt skośnie ustawione (powyżej 22 stopni) lub zbyt pionowe (mniej niż 20 stopni) jest wadliwe, ponieważ zmniejsza wytrzymałość.

Łapy zaokrąglone, zwarte i dobrze wysklepione, opuszki mocne, niepopękane, pazury mocne i ciemne.

Kończyny tylne powinny być minimalnie odstawione do tyłu,a oglądane z tyłu – równolegle względem siebie.

Udo i podudzie mniej więcej tej samej długości, tworzą kąt około 120 stopni; kończyny mocne i dobrze umięśnione.

Staw skokowy mocny i wyraźny.

Śródstopie: Pionowe.

Łapy: Zwarte, lekko wypukłe, opuszki twarde i ciemne, pazury mocne, ciemne i wysklepione.

 

RUCH:

Owczarek niemiecki porusza się kłusem, a odpowiednia długość kończyn i harmonijne kątowanie pozwala na dobry wykrok łap przednich i daleki zasięg łap tylnych, przy zachowaniu pewnej linii grzbietu. Niewskazane jest zbyt głębokie kątowanie kończyn tylnych, bo zmniejsza ono wytrzymałość i stabilność ruchu. Prawidłowo zbudowany i kątowany owczarek porusza się wydajnym i niskim kłusem, który wydaje się niezstrudzony. W ruchu głowa jest wysunięta ku przodowi, ogon lekko wzniesiony, a linia górna powinna bez większych zaburzeń przebiegać płynnie od końców uszu aż do końca ogona.

 

SKÓRA:

Niezbyt ściśle przylegająca, ale bez fałd.

 

SZATA:

Sierść: Owczarki niemieckie hodowane są w dwóch odmianach – krótkowłosej i długowłosej, w każdym przypadku z podszerstkiem.

Odmiana krótkowłosa (Stockhaar): włos okrywowy bardzo gęsty, nadzwyczaj twardy i przylegający. Na głowie, uszach, przednich stronach kończyn i łapach włos krótki. Nieco dłuższy i bardziej obfity na szyi, tylnych stronach kończyn przednich powyżej nadgarstka; na tylnych stronach ud tworzy umiarkowanie obfite „portki.”

Odmiana długowłosa (Langstockhaar): Włos okrywowy dłuższy, miękki, nieprzylegający, dłuższy włos na uszach i kończynach, obfite portki, obficie owłosiony ogon, z wiszącym włosem. Na głowie, wewnątrz uszu, na przednich stronach kończyn i łapach włos krótki. Dłuższy i bardziej obfity na szyi, niemalże tworzy kryzę. Pióra na tylnych stronach kończyn przednich do nadgarstka, wyraźne „portki” na tylnych stronach ud.

 

Maść: Czarna z podpalaniem w odcieniu czerwonawym, płowym, żółtym lub jasnoszarym. Jednolicie czarna lub szara, śniada, czaprakowa – z maską.

Mała, nierzucająca się w oczy, biała plamka na piersi i jaśniejsza maść na wewnętrznej stronie nóg dopuszczalne, ale niepożądane. Nos zawsze czarny, bez względu na umaszczenie. Brak maski, bardzo jasne oczy, jasne lub białe znaczenia na klatce piersiowej i wewnętrznej stronie nóg, jasne pazury lub rudy koniec ogona należy oceniać jako braki w pigmentacji.

Podszerstek w odcieniu jasnoszarym.

Niedopuszczalna jest maść biała.

 

WYMIARY:

PSY: Wysokość w kłębie 60 do 65 cm, waga 30 do 40 kg.

SUKI: Wysokość w kłębie 55 do 60 cm, waga 22 do 32 kg.

 

WADY:

Wszystkie odchylenia od danego wzorca powinny być uznane za wady

i oceniane w zależności od stopnia nasilenia.

 

WADY DUŻE:

• Wszelkie odchylenia od wzorca, mające znaczny wpływ na użytkowość psa.

• Uszy nisko osadzone, miękkie, nie dość sztywne, załamane.

• Znaczne braki pigmentacji.

• Wyraźne zaburzenia harmonii budowy.

 

 

 

UWAGA:

Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.

 

 

 

Źródło: http://www.zkwp.pl

 

 

——————————————————————————————————————–

 

DZIEDZICZENIE MAŚCI –

 

zapraszamy na stronę autora tekstu: http://www.dhost.info/kaza/

 

Dziedziczenie maści u owczarków niemieckich

 

Uwaga! Do pełnego zrozumienia poruszanego zagadnienia potrzebna jest podstawowa wiedza z zakresu genetyki.

 

Obecnie przypuszcza się, że w psim genomie istnieje 11 miejsc (locus) w chromosomach definiujących maść i jej wzór u danego psa. W każdej z tych jedenastu lokacji zostało znalezionych od dwóch do sześciu wersji danego genu. Należy jednak wziąć pod uwagę, że nie wszystkie z tych alleli występują u psów każdej rasy. Nie należy również zapominać o współdziałaniu poszczególnych genów ze sobą.

 

 1.Locus A (agouti)

 

Ta seria niesie ze sobą 6 wariacji genów i zazwyczaj to ta lokacja jest decydująca. Pod spodem są wypisane wariacje alleli od najbardziej dominujących do najbardziej recesywnych (co oznacza, że gen który jest wyżej na liście łatwiej ujawni się w fenotypie, nawet jeśli jest sparowany z tym niżej od siebie).

 

A – dominujący czarny – uważany za nieistniejący w puli genowej owczarka niemieckiego (zobacz pkt #11). „A” jest też zwany „dominującym kolorem bez domieszek”.

 

ay – złoty – rzadko spotykana wersja wilczastego umaszczenia, „ay” jest też zwany agouti.

 

aw – szary – zazwyczaj tak określamy maść wilczasta u owczarków (zarówno geny na szaro jak i żelazisto-wilczaste umaszczenie zajmuja te samo locus… żelazisto-wilczaste niosą cechy recesywne dla rudego podpalania). „aw” również jest zwany agouti.

 

as – czaprakowy nasz najczęściej występujący czarny-podpalany ON (z wariacjami w podpalaniu kontrolowanymi przez serie intensywności pod spodem). Zapewne w innym locus definiuje rozległość czapraku, nie zostało to jeszcze opisane naukowo.

 

at – bi-kolor niektórzy znawcy i hodowcy uważają „bi-kolor” za czaprakowe „as” z dodatkowym genem kontrolującym rozmieszczenie czapraku, inni uważają za odległą parię serii Agouti. W rzeczywistości wyniki są takie same w obu przypadkach. Najlepszym określeniem na to powinno być podpalanie punktowe.

 

a – czarny recesywny Wszystko wskazuje na to, że to jedyna wersja czarnej maści występująca w puli genowej owczarka niemieckiego.

 

W każdym locus (w tym wypadku w locus AGOUTI) pies ma dwa geny (parę). Jeden z nich dziedziczy od matki, drugi od ojca. Jeśli pies dostaje genu „a” (czyli recesywnego czarnego) od obojga rodziców, to będzie czarny. Jeśli dostanie „a” od jednego z rodziców i jakikolwiek inny gen od drugiego rodzica, to nie będzie już czarny tylko tej drugiej maści. Innymi słowy, pies który dostał gen „a” i „as” będzie czaprakowy (czyli czarny podpalany). Pies z genem „a” i „aw” będzie szary (czyli wilczasty). Taka jest hierarchia, czyli w teorii:

 

a + a = czarny (własna maść)

a + at = bi-kolor (podpalanie punktowe)

a + as = czarne podpalane (czaprakowe)

a + aw = wilczaste (agouti)

 

at + a = bi-kolor (podpalanie punktowe)

at + at = bi-kolor (podpalanie punktowe)

at + as = czarne podpalane (czaprakowe)

at + aw = wilczaste (agouti)

 

as + a = czarne podpalane (czaprakowe)

as + at = czarne podpalane (czaprakowe)

as + as = czarne podpalane (czaprakowe)

as + aw = wilczaste (agouti)

 

aw + a = wilczaste (agouti)

aw + at = wilczaste (agouti)

aw + as = wilczaste (agouti)

aw + aw = wilczaste (agouti)

 

Zostały pominięte „B” i „ay” gdyż są niezwykle rzadkie, o ile w ogóle istnieją w puli genowej owczarka niemieckiego.

 

Z tej krzyżówki można wyciągnąć parę wniosków:

– wilczaste mogą nieść nieujawniony gen na każda inna maść

– wilczasty który ma dwa geny „aw” może przekazać potomstwu tylko ten gen… a skoro „aw” dominuje nad reszta genów, które szczeniaki mogą odziedziczyć po drugim rodzicu, to i tak będą wszystkie wilczaste

– dwa czarne podpalane psy nigdy nie dadzą wilczastego szczenięcia (bo gdyby jeden z rodziców miał gen „aw” sam byłby wilczasty)

– dwa czarne psy mogą dać tylko czarne szczeniaki

 

Najbardziej mylącym aspektem jest to, że zwiemy te maści czarna, czarna podpalana, wilczasta, a tak naprawde są to po prostu różne wzory maści. Na dodatek jest inna seria genów, która wpływa na kolor i jego wzór, a jest dziedziczona niezależnie od serii agouti.

Nie zostało to potwierdzone naukowo, ale wydaje się być jasnym, że na ekspresję głównego genu ma wpływ drugi odziedziczony gen, jak również inne geny w innych lokacjach (dziedziczone od nich niezależnie). I tak można zauważyć, że wilczaste o kombinacji aw + a (czyli niosące recesywny gen na czerń) będą o wiele ciemniejsze, niż przeciętny wilczasty pies (czasem są zwane ciemnowilczastymi). Na dodatek na całe umaszczenie ma jeszcze wpływ kolor podszerstka.

(Notka: Biały nie należy do tej serii. Pytania czy biały jest recesywny względem czarnego itp. są bez sensu, gdyż to jest definiowane przez gen w zupełnie innym locus)

 

2. Locus B (brąz/czerń)

 

Te locus kontroluje zdolność produkowania czarnego pigmentu w umaszczeniu i skórze (nosie, opuszkach itp.)

 

B – czarny pigment najczęstszy.

b – pigment wątrobiany ten allel odpowiada za psy bez czarnego pigmentu (mają brązowy włos, nosy, opuszki). Te psy są potocznie zwane „wątrobianymi” (czekoladowymi). Podważając dawne przekonania, ten kolor zdaje się nie być powiązany z żadnymi defektami zdrowotnymi.

 

Oczywiście ten gen dziedziczy się niezależnie od serii AGOUTI więc może występować u wszystkich maści – czarnej, czarnej podpalanej i wilczastej, u każdej z nich będzie jednak inaczej się prezentować, gdyż czarny pigment (którego brak) jest różnie rozmieszczony u tych maści.

 

3. Locus C (color, kolor, albinotyczny)

 

Kluczowa seria decydująca o białej maści u wszystkich ras psów.

 

C – Parametr koloru najczęściej spotykany u ON, prowadzący do wilczastych, czarnych podpalanych i czarnych.

cch – Szynszylowy nie potwierdzony u ON, ale mogący być źródłem bieli, w warunkach gdy cch/cch jest obecny wraz z ay/ay… z pewnością ma wpływ na rozmieszczenie bieli u innych ras.

cd – Biały prowadzi do białego futra, ciemnych oczu z ciemnym nosem i opuszkami.

cb – Cornaz prowadzi do białego futra, niebieskich oczu, uważany za nieistniejący u ON.

c Albinizm. białe futro, różowy nos i opuszki.

 

(notka: z tych informacji jasno wynika, że biały pies może nieść gen na każda maść z serii AGOUTI, która się ujawni u jego potomstwa, jeśli drugi rodzic dostarczy gen „C”.)

 

4. Locus D (dilution, rozmycie)

 

Efekt udziału tych alleli zależy od innych lokantów.

 

D Bez efektu rozmycia

d – Rozmycie czarne „B” staje się niebieskim i wątrobiane „b” staje sie płowym. W przeciwieństwie do dawnych przekonań, rozmycie nie niesie ze sobą żadnych chorób genetycznych (z wyjątkiej spadku intensywności barwy).

 

5. Locus E (extension, wybarwienie)

 

Em – Czarna maska, najczęściej występująca.

E – Brak czarnej maski, czasem występująca.

ebr – Pręgowany niezwykle rzadkie u ON, jeśli w ogóle występujące.

e – Zanikające powoduje zanik czerni wraz z czasem, rzadko występuje.

 

6. Locus G (greying, szarzenie, siwienie)

 

G – Szarzenie urodzone czarne, przechodzi w niebieskie, uznane za niewystępujące u ON (powszechne u np. Kerry Blue Terrierów)

g – Bez szarzenia urodzone czarne i pozostające czarne, wszystkie ON mają prawdopodobnie ten gen.

 

7. Locus INTENSYWNOŚCI

 

INT – Jasne podpalanie (kremowe)

intm – Średnio-intensywne podpalanie

int – Ciemne, rude podpalanie

Te allele definiują nasze „jasno podpalane”, „ciemno podpalane”, „rudo podpalane”, i przeróżne odcienie u masci wilczastej.

 

8. Locus M (merle, marmurkowy)

 

Merle to niebieskawy lub czerwonawo-szary kolor, często z niebieskimi lub różnego koloru oczami.

 

M – Merle widoczne u Collie, Owczarków Australijskich (nakrapiany szaro, czarno, często z niebieskimi lub różnego koloru oczami)

m – Brak Merle. Wszystkie ON uważa się, że posiadają te geny

 

9. Locus S (spotting, plamistość)

 

S – Czysta maść wszystkie ON są „S”.

si – Nakrapianie irlandzkie

sp – Srokate

sw – Srokate z dużą ilością bieli

 

10. Locus T (tickling, nakrapianie)

 

T – Znakowania obecne

t – Bez znakowań ta wersja występuje u wszystkich ON.

 

11. Locus K (blacK, dominująca czerń)

 

K – Dominująca czerń maskuje geny z locus A.

k(br) – Pręgowany

k -(nie nazwany) gen recesywny, który pozwala na pełna ekspresje genów z locus A.

 

To jest nowo odkryta seria, jest przyjęte, że wszystkie ON maja „kk”, ale w przeszłości były przypadki „k(br) k(br)”, tak zwane pręgowane lub szylkretowe owczarki.

 

Tekst oparto na bazie http://jmadesign.com/Frankenhaus/colorgen01.shtml


Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>